Vrijdag na de training vertrouwde een van onze teamgenoten ons zonder scrupules toe dat hij weldra zijn mannelijkheid zou laten wegsnijden. ‘Steriliseren’ noemde hij dat. Wij vielen van verbazing bijna van onze kruk. Wat een openbaring zo aan de toog! Ik moest er niet aan denken. Ik heb eens – veilig vanaf onze rode bank thuis – een documentaire gezien hoe dat in zijn werk gaat. Ik weet nog dat het slachtoffer in kwestie in de holle wachtkamer van een sleazy kliniek vertelde dat zij hun gezin compleet vonden en dat zij samen hadden besloten dat hij eraan moest geloven, maar dat hij dat zelf eerder al had besloten. Dat wij niet dachten dat het idee misschien ook wel eens van zijn vrouw zou kunnen komen. Het zou gaan om een fluitje van een cent, weliswaar onder volledige narcose en met een dagopname in het ziekenhuis, maar toch. Vandaag behandeld, morgen weer gezellig aan de koffieautomaat op zijn werk, alwaar hij een afdeling met veertig managers scheen te runnen. In het volgende shot lag Slachtoffer op een witte tafel, mentaal tijdelijk naar een andere wereld geholpen en wijdbeens vastgesjord in twee aluminium stijgbeugels. Voor de gelegenheid hadden ze hem een kinky groen schortje aangetrokken, en een hot-pants-onderbroek met bijpassende luier. Daar kwam nu ook de dokter, herkenbaar aan zijn Aziatische uiterlijk, witte slagersjas en kille stethoscoop om de nek. Dokter spreidde zijn vingers in een paar rubberen handschoenen, plaatste zijn veiligheidsbril en dekte zijn mond af met een kapje. Aan zijn grimas te zien, waren we getuige van het moment suprême dat zich vanwege het tijdstip van de uitzending buiten het zicht van de camera afspeelde. Een klein spoortje bloed sprietste op zijn bril en twee knikkers vielen hoorbaar in een schaaltje.

‘Ai’, zuchtte ik nog, ‘is er niks anders op TV?’ Maar mevrouw Shark en haar dochter vonden het razend interessant. Zoonlief was in blinde paniek naar boven gevlucht.

Het beeld sprong op zwart en links onderin verschenen de woorden ‘Een maand later’. Vervolgens weer het vertrouwde shot: slachtoffer, stijgbeugels, schortje en luier. Langzaam kregen we nu echter ook zijn edele delen in het vizier. Een grote pompelmoes, slordig gelardeerd met wat grauwe Filet American en een Bifi-worstje. Slachtoffer kon al weken niet meer onder vrij verval pissen, slikte voor een weeshuis bloedoplossende medicatie en liet onafgebroken winden langs de nog immer open wond in zijn balzak. Wandelen kon hij niet meer en zitten niet langer dan één uur. Door deze ‘kleine ingreep’ had Slachtoffer zich al anderhalve maand niet meer op zijn werk vertoond, laat staan bij de koffieautomaat ten overstaan van zijn ondergeschikten.

‘I rest my case’, zei ik hardop tegen mezelf.

‘Nou, ik vind het juist wel dapper’, zei mevrouw Shark naast me. ‘Wij vrouwen slikken ons hele leven de pil, maar op een bepaald moment is de man aan de beurt.’

Ik hield wijselijk mijn mond. Hoezo de man aan de beurt? Deed ik niet dagelijks met haar de afwas en zette ik niet trouw iedere woensdag de vuilnisbak buiten? Hadden wij de taken niet juist prima verdeeld?

Recent onderzoek van de vermaarde Prof. Dr. S.H. Ark wees uit dat tweeëntachtig procent van de ondervraagde vrouwen met een leeftijd van veertig of hoger, graag zou zien dat hun man zich liet steriliseren. Ook bleek dat maar liefst drieënveertig procent van de vrouwen wiens man zich had laten steriliseren, binnen een jaar een buitenechtelijke relatie aanging met een andere, niet gesteriliseerde man.

Black Widows zijn het.

Shark