Zondag ochtend vroeg, niet heel vroeg maar nog steeds te vroeg en koud, niet heel koud maar nog steeds verrekte koud, stonden daar 6 mensen na een barre tocht van de deels goud geverfde trap beneden aan straat.

Kees bij Nadia in de auto, dan konden ze alvast de klûntocht voor later die middag bespreken en bij Marcha in de auto de rest van het team (Jaja dat paste aaaaallemaal in die grote bolide).

Voorop ging Marcha met navigator Lara naast haar en Nadia in de achtervolging hophop naar Rotterdam!

Het eerste stuk ging prima maar toen begon het…

Tomtom deed domdom en wij staan voorgesorteerd voor rechtdoor, nadat we een enorme rij auto’s voor linksaf zijn gepasseerd…en idd daar hadden wij moeten staan… Dus Marcha hop over de doorgetrokken streep, voor de rij auto’s en even later ook nog mooi straatje gekeerd op een dijkje via het fietspad, maarrrr vele verkeersovertredingen verder, was daar dan toch eindelijk het rugbyveld!

En wat voor 1…. Zoë stond ons al samen met Olivier tot enkeldiep in de modder op een omgeploegd weiland op te wachten. Alleen aan de palen was te zien dat dit een rugbyveld zou moeten zijn.

Gelukkig bleek later dat dit slechts het trainingsveld was en er gespeeld ging worden op een beter veld. Helaas gold dit niet voor onze kleedkamers, die waren een zooitje en beter was er niet:P

Na allemaal heel traag omgekleed te hebben stonden we daar met een voltallig team van precies 15 paar blauwe lippen en klapperende tanden. Na een peptalk  van Saskia, de teamcaptain waren we allemaal klaar voor de strijd (lees: waren we allemaal in gedachte al in de kantine.)

Na de kick-off was dit ook heel goed in het spel te zien, bij zowel Rotterdam als bij BRC -Ma.R.Grieten. De hele wedstrijd verliep ongelofelijk rommelig, lijnen werden niet uitgespeeld en iedereen eindigde altijd weer hutjemutje op elkaar, een grote stapel met armen, benen en scheldende mensen waar de bal nooit meer in terug te vinden was. Scrums moesten keer op keer opnieuw, omdat deze zogenaamd door ons toedoen in zouden storten en goede tackles werden alleen gemaakt als allerlaatste redmiddel. Het was een continue lompe pot knokken om de bal en was waarschijnlijk maar weinig mooi om naar te kijken.

Nu was het niet alleen verschrikkelijk en zijn er ook nog een aantal mooie acties geweest. Zo heeft Margriet bijvoorbeeld haar eerste try gescoord, jammer genoeg net niet vastgelegd door haar vader.

(vele andere foto’s wel, dank hiervoor papa van Margriet!;))

Zoë heeft als fullback een aantal mooie reddende tackles gemaakt en ook Maartje, Lara en Nadia hebben een aantal keer goed in de weg gestaan bij de Rotterdamse aanvallen.

Maar al met al heeft het allemaal niet geholpen en was score uiteindelijk jammerlijk 20-15.

Als een stel rugby barbaren hebben we deze week vooral laten zien hoe het niet zou moeten, volgend weekend zullen we hopelijk gaan laten zien dat het ook anders kan.

- door Marcha-